Er was eens een klein zieltje, dat van bovenaf de Aarde bekeek. Ze was erg onder de indruk van wat zich daar beneden allemaal afspeelde en het leek haar geweldig om daar ook te zijn. Elke dag rende ze naar de plek van waaruit ze de Aarde goed kon overzien en steeds zuchtte ze diep: ‘Kon ik daar ook maar naartoe.’
Op een dag, terwijl ze weer eens zat te fantaseren hoe het daar beneden op Aarde zou zijn, hoorde ze plotseling een stem die zei: ‘Zou je echt zo graag naar de Aarde willen?’ Verbaasd keek ze op. Naast haar stond een oude man met een lange witte baard. Hij lachte vriendelijk naar haar.
‘Wie bent u?’ vroeg het Zieltje. ‘Ik heb u hier nog nooit gezien.’ ‘Ik ben hier om je een voorstel te doen,’ zei de oude man. Hij ging in het gras zitten en nodigde het Zieltje uit om naast hem te komen zitten. ‘Ik heb je nu al een paar keer hier zien zitten en hoorde steeds maar weer dat je zo graag naar de Aarde zou willen. Ik ben nu hier om je te vertellen dat, als je dit echt wilt, het ook mogelijk is.’ Stomverbaasd staarde het Zieltje de oude man aan. ‘Echt waar, zou dat echt zomaar kunnen? Maar hoe dan, de Aarde is zó ver weg, ik kan daar toch niet zomaar naartoe.’
‘Nee, niet zomaar,’ zei de oude man. ‘Er gaat heel wat aan vooraf, maar het kan wel.’ Opgewonden sprong het Zieltje op en begon te dansen. ‘Hoera,’ riep ze, ‘mijn droom komt uit. Ik ga naar de Aarde!’
De oude man bekeek het tafereel glimlachend en zei: ‘Nou kom dan maar met mij mee, dan zal ik je precies uitleggen wat je moet doen.’
Blij pakte het Zieltje de hand van de oude man en liep met hem mee. ‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?’vroeg ze. ‘We gaan naar mijn huis en daar ga ik je voorbereiden op je grote reis als je dat goed vind,’ antwoordde de man. ‘Ja, natuurlijk vind ik dat goed,’ zei het Zieltje, ik vind het superspannend.’
Toen ze een tijdje zo gelopen hadden kwamen ze bij een schitterende plek. Het stond er vol prachtige bloemen en overal waren vlinders en vogels. Temidden van dit alles stond een mooi huis. ‘Is dit u huis?’ vroeg het Zieltje vol bewondering. ‘Ja, hier is het,’ zei de oude man. ‘Kom maar mee dan gaan we naar binnen.’
Eenmaal binnengekomen keek het Zieltje haar ogen uit. De ene ruimte was nog mooier dan de andere en het leek wel of alles licht uitstraalde.
De man liep naar een kamer waar twee heerlijke stoelen stonden. ‘Ga lekker zitten,’ zei hij tegen het Zieltje. Het Zieltje plofte neer in een stoel vol zachte kussens. De man ging tegenover haar zitten en glimlachte. ‘Zo,’ zei hij, ‘dus jij wilt zo graag naar de Aarde.’ ‘Oh ja,’ zei het Zieltje gretig. ‘Oké, dan ga ik je nu vertellen hoe je dat kan doen en wat er dan allemaal gaat gebeuren. Ben je er klaar voor?’ ‘Ja, ik ben heel benieuwd,’ zei het Zieltje. En de oude wijze man begon te vertellen.
